Communicatietip voor ouders in gesprek met docent

Column Monique van Eijkelenburg: "Wat is voor u haalbaar?" 
Of: Over het nut van je ondergeschikt opstellen op school 
februari 2014

Monique van Eijkelenburg
Mijn zoon van 17 hoorde eind december van zijn psychiater dat zijn herdiagnose aangeeft dat hij nu geen diagnose ASS meer heeft. Hij is dankzij heel veel oefenen en begeleiding "uit de diagnose ASS" gegroeid. Niet dat hij geen aspecten van ASS meer heeft, maar het niveau waarop het zich uit is dusdanig dat het daarom nu geen indicatie meer vraagt. Aandachtspunten zijn en blijven er, zoals omgaan met prikkels en organiseren/plannen van activiteiten en huiswerk. Hij valt nu ook niet meer onder de doelgroep van auti-passend onderwijs. Lange tijd (vooral eind basisschool en begin middelbare school), was aan de orde of hij ja/nee naar speciaal onderwijs zou gaan. Nu gaat hij in september 2014 naar de universiteit, zonder diagnose!

Als ik terugkijk, vond ik vooral de gesprekken op school met het onderwijzend personeel het moeilijkst. Zowel bij incidenten als bij oudergesprekken of speciale afspraken. Ik had alles wat los en vast zat over ASS gelezen en zelf veel ouderbegeleiding gehad. En hoe stel je je dan op in die oudergesprekken als je merkt dat je minstens 10 x meer kennis over ASS hebt dan je gesprekspartners? Je weet immers zelf het meeste van je kind en zijn ASS. Terugkijkend heb ik er het meeste baat bij gehad om met een vriendin voorafgaand aan een ‘’moeilijk gesprek’’ mezelf te oefenen in het "ondergeschikt opstellen".

Een paar voorbeeldvragen:
• Welke informatie heeft u nodig om u erin te verdiepen?
• Wat is haalbaar voor u?
• Wanneer bent u tevreden?
• Welke inzichten/ervaring heeft u op gebied van ASS?
• Hoe kan ik u als leerkracht ontlasten?
• Welke begeleiding kan ik van huis uit geven?

Van ‘’lastig’’ naar ‘’uitdaging’’ voor de leerkracht. En complimenten geven: "Wat super dat u tijd heeft voor dit gesprekje, ik begrijp wel hoeveel druk er op u als leerkracht al staat, ook in verband met de speciale kinderen…". Aanbieden aan de leerkracht je altijd vragen wil beantwoorden en gedrag wil toelichten met tips voor omgang. De leerkracht op het podium plaatsen zonder je eigen kennis keer op keer te etaleren. Wel altijd 1 x heel goed positioneren dat je je er enorm in verdiept hebt, zodat zij weten dat jij je niet met een kluitje het riet in laat sturen. Maar vervolgens de leerkracht helemaal uit laten praten en niet zelf steeds je eigen kennis etaleren. Een vraag stellen en dan vooral je mond houden en echt afwachten tot er een antwoord komt. En let op: als het je te lang duurt niet zelf het antwoord alweer invullen/voorzeggen voor de leerkracht omdat je het zelf al zo goed weet. Oefen jezelf hierin, het is zeer de moeite waard!

En je snapt het al: wel meegaan naar die sportdag als begeleider en bij je kind in de buurt blijven. Wel een speciaal kerst- of verjaardagskaartje.. goodwill kweken. Enerzijds vind ik het erg jammer dat het zo voor ons het beste werkte, maar anderzijds ben ik er ook trots op dat het inderdaad gewerkt heeft in onze situatie. Dat ik mij - soms tenenkrommend – inhield door juist niet mijn expertise te uiten maar de ander te laten komen. En toch uitlegde met weinig woorden en steevast afsloot met een open vraag: ‘’Wat is voor u haalbaar?’’ Het was voor mij tegennatuurlijk omdat ik liever gelijkwaardig communiceer, maar bewust gekozen ander gedrag in deze situatie werkte uiteindelijk voor ons als een tierelier…

Monique J. van Eijkelenburg

en communicatietrainer/coach Djump! Innovatiesupport (twitter @ZorgzaamWerk, zorg@djump.nu)
(
op dat moment regiomoeder bij Mama Vita Utrechtinmiddels bestuurslid van Stichting AutiPassend Onderwijs Utrecht)


Gerelateerd: