Nieuws‎ > ‎

Zo kan het ook in NL: ex-thuiszitter met intensieve begeleiding weer naar school

Geplaatst 5 sep. 2016 12:35 door AutiPassend Onderwijs Utrecht   [ 16 okt. 2016 13:59 bijgewerkt ]
Het is goed zoeken in Nederland, maar de pareltjes zijn er wel: passend onderwijs met uitgebreid maatwerk waarbij het kind echt centraal staat. Het overkwam Sonja en haar zoon Rick na jaren van moeizame samenwerking en thuiszitten: alle partijen gingen om de tafel zitten en hebben de schouders eronder gezet om een ongebruikelijke maar voor het kind goede maatwerkoplossing te realiseren.

Op de Thuiszitterstop (waar op 13 juni 2016 het Thuiszitterspact werd ondertekend) werd Rick's verhaal verteld door middel van een filmpje

Hieronder volgt een transcriptie van wat er in het filmpje gezegd wordt:

Moeder Sonja:

Rick is een lieve jongen, een vrolijke jongen, maar een jongen die heel erg in zichzelf leeft.

Rick die zat natuurlijk in de i-groep, de ochtend en de middag. Dat is de individuele groep, waar die nu in zit. Dat zijn 8 kinderen zo’n beetje. Rick zit daar volledig in, maar er zijn ook kinderen die komen een aantal uur, er zijn ook kinderen die komen twee dagen, dat is heel wisselend wat ze nodig hebben. Het was een soort pilot toen Rick daarin startte, van nou, wat gaan we met deze i-groep doen. Uiteindelijk is er in zijn geheel besloten om die groep te sluiten in de middag en toen uiteindelijk is Rick echt thuis komen te zitten. Dat heeft 9 maanden geduurd, alle middagen. En ik heb toen ook gezien: Rick was een kind zonder gedragsproblemen, en die heeft hij toen wel ontwikkeld in de tijd dat hij thuis zat.

De reden dat Rick uiteindelijk toch weer naar school is gegaan in de middagen, is puur geweest omdat het taxivervoer zo faalde en hij dus niet naar de dagbesteding kon waar hij was gestart. Uiteindelijk was die dreiging er zo dat hij echt van school moest en toen heb ik Gedragswerk ingeschakeld. Toen zijn we met elkaar gaan zitten: de gemeente, en school, en 2Play. Toen zijn we ertoe gekomen om te zeggen: hier is het klaslokaal, dat staat toch leeg, kan het zo zijn dat medewerkers van 2Play dan naar school komen. Dan kan Rick weer volledig naar school. Dus eigenlijk door het falen van het taxivervoer zit Rick weer volledig op school. En zijn we uiteindelijk allemaal out-of-the-box gaan denken, echt gaan kijken naar het kind. En naarmate wij allemaal zijn gaan kijken van goh wat is belangrijk voor dat kind, ging alles de goede kant weer op.

En het hele mooie in het geheel is dat niet alleen Rick daar baat bij heeft, maar eigenlijk de hele klas.

Je moet zien dat de begeleiders die wij inhuren vanuit Autismecentrum 2Play, die hebben zoveel kennis binnen het autisme, die komen nu op school. En Rick is gewoon ook heel erg gebaat bij dezelfde gezichten, dus we hebben dat heel langzaam vanuit de middagen op de dagbesteding al opgebouwd. Hij heeft nu drie, vier begeleiders, ze kunnen altijd ziek worden dus je moet overal rekening mee houden. En die zijn er nu voor Rick, op de momenten dat hij het moeilijk heeft. Rick kan ook soms heerlijk zijn werkjes doen, dan zal je hem niet horen. Maar als hij wat overprikkelder is dan is Luc er dus voor hem, om te zeggen van joh, Rick, red je het nog. En je kan zien dat daar nu steeds meer balans in komt, dat hij dus ook steeds langer aan zijn werkjes kan zitten. En dat is gewoon ontzettend mooi. Het is heel mooi om te zien, dat dat met elkaar kan.

Docente tegen Rick:

Als het niet af is, is dat erg?

Rick:

Nee.

Docente:

Goed zo, we zijn goed afgesproken. Goed dat je het zegt, jongen!

Moeder Sonja:

Er zijn zoveel middelen, die voor andere kinderen veel passender zijn. Ik ben ontzettend blij dat mijn kind weer terug is naar school, want dat wilde hij zelf graag, dan ben ik daar ook voor. Maar ik wil wel meegeven: kijk naar het kind, luister naar die ouder en het kind en kijk gewoon naar de mogelijkheden, want elk kind heeft mogelijkheden in zijn ontwikkeling en ook in zijn leerontwikkeling. En soms kan thuis de beste optie zijn. Ik heb het ook overwogen, maar ik heb geluisterd naar mijn kind, terwijl ik wel eens dacht: “O, laten we het lekker thuis doen, 1 op 1, geen prikkels.” Maar als mijn kind zelf naar school wil, wie ben ik als moeder om te zeggen dat dat niet mag. Ouders weten heel goed wat nodig is voor hun kind, maar al die bureaucratische rompslomp van u moet naar die en u moet naar die en die moet weer naar die en die moet weer wachten op die, ja, dat is iets wat anders moet.

Ik kan het loslaten. Hij zit goed. Hij komt tot ontwikkeling, ik weet dat hij het naar zijn zin heeft, hij zit in een vertrouwde setting, hij kan af en toe naar buiten, hij heeft plezier (want dat plezier was ook aardig weg). Nou kan ik voor het eerst zeggen: “Ik kan naar mijn werk gaan en ik laat het los”. En dat is zo leuk!


Gerelateerde berichten: