Nieuws‎ > ‎

Boekreview: Mogen zijn wie je bent, dat is geluk!

Geplaatst 24 jun. 2017 05:25 door AutiPassend Onderwijs Utrecht   [ 24 jun. 2017 05:25 bijgewerkt ]
Review geschreven door Sandra Muller, bestuurslid van Stichting AutiPassend Onderwijs Utrecht, vanuit het perspectief van ouders van een kind met autisme en cognitief talent.

Titel: Mogen zijn wie je bent, dat is geluk!
Ondertitel: De klokkenluidersfunctie van kinderen met labels, als spiegel voor onze samenleving 
Auteur: Ingrid Verkuil 
Verschenen: februari 2017
Uitgeverij: Berlin Books (voor mensen die hun eigen boek willen uitgeven)

Dit boek is een gekleurd verhaal van een moeder over de zoektocht naar onderwijs voor haar zoon, gecombineerd met informatie en haar visie over allerlei onderwijszaken. 

Je vindt in dit 350 pagina's dikke boek onder andere:
· een persoonlijk verslag van onderwijsprofessional Ingrid Verkuil die op zoek ging naar onderwijs voor haar zoon Jesse, omdat het reguliere onderwijs niet lukte
· haar alternatieve visie op diverse diagnoses
· informatie over passend onderwijs en onderwijswetgeving (in het bijzonder voor thuiszitters)
· research naar onderwijsvormen en maatwerkconcepten 
· een uitgesproken mening over hoe het onderwijs zou moeten worden ingericht 
· een pleidooi voor haar eigen maatwerkoplossing waarbij ze kinderen die zijn vastgelopen op het reguliere onderwijs wil helpen (tegen betaling)

Er zijn vast ouders die het, net zoals ik, interessant vinden om te lezen welke zoektocht deze moeder heeft doorgemaakt. Jesse heeft op allerlei soorten scholen gezeten. Ze vertelt hoe het bij de ene na de andere school toch niet bleek te werken, en relateert het ook aan haar eigen levensgeschiedenis. Ze vertelt hoe haar mening langzamerhand veranderde en hoe ze tot haar huidige ideaal gekomen is.

De informatie over passend onderwijs en de situatie van thuiszitters kan van pas komen. Ook leerzaam is de informatie over allerlei niet-traditionele onderwijs- en begeleidingsvormen.

Ik weet niet goed hoe ik haar visie moet omschrijven. Het zit een beetje in de “zweverige” hoek. Ter illustratie: het hoofdstuk Autisme bestaat uit een artikel van Herbert van Erkelens, "theoretisch fysicus en gepromoveerd op een kosmologisch onderwerp, docent alchemistische symboliek, schrijver en pionier in bewustzijn".

Ingrid Verkuil benoemt voor- en nadelen van diagnoses. Zij vindt het voordeel van een diagnose de toegang tot hulp/ondersteuning, maar het nadeel van de emotionele impact lijkt bij haar de doorslag te geven, waardoor ze de voorkeur geeft aan het loslaten van “labels” (diagnoses) en vooral goed kijken en luisteren naar kinderen. Ze noemt niet dat het ook een voordeel kan zijn om door de diagnose minder schuldgevoelens te hebben en beter te kunnen begrijpen wat nodig is om het leven draaglijker te kunnen maken voor het kind.

Wat ik een nadeel vind is dat Ingrid Verkuil’s idee over wat kinderen nodig hebben, erg gekleurd lijkt door wat haar zoon Jesse nodig heeft. Wat mij betreft trekt ze te snel de conclusie dat veel andere kinderen dit ook nodig hebben. Voorbeelden: In de inleiding schrijft ze: “Ik zie echter dat mijn kind en andere sensitieve kinderen, de voorlopers zijn van een nieuwe tijd. Ze laten zien dat het belangrijk is om trouw te blijven aan jezelf en om dat wat je voelt van binnen serieus te nemen. Volg je eigen pad, denk zelf na en doe het op je eigen manier. […] Het lijkt erop dat kinderen en jongeren met een label sensitiever zijn en hun ‘voelsprieten’ het liefst daar inzetten waar hun passies en talenten liggen en zich afschermen voor activiteiten die hen minder boeien. Het wordt tijd om rekening te gaan houden met de unieke passies en talenten van onze kinderen en jongeren en hen te ondersteunen in de weg om hun mooiste zelf te kunnen ontwikkelen.” In het hoofdstuk “Gevoel” schrijft ze: “Als we bevrijd zijn van onze eigen angsten, zullen we anderen automatisch ook van hun angsten bevrijden.” In het hoofdstuk “Reguliere onderwijssysteem” schrijft ze dat ze het onnatuurlijk vindt dat kleuters een weektaak krijgen in de vorm van een werkboekje: “Kleuters houden niet van werken in het platte vlak.” In het hoofdstuk “Waarom werkt de wet passend onderwijs niet?” schrijft ze: “Doordat school functioneert als een harnas wordt een kind afgestompt, apathisch, vaak rusteloos, depressief, agressief of onhandelbaar.” In het hoofdstuk “Missie en Visie” schrijft ze: “Kinderen laten voorkeuren zien voor activiteiten of vakgebieden. De kunst is om ze daarin te vertrouwen en ze te ondersteunen bij het volgen van hun eigen kompas.

Het is natuurlijk wel begrijpelijk dat de ervaringen met haar zoon een grote invloed hebben gehad, maar het wordt iets te stellig gebracht dat dit ook zou gelden voor veel andere thuiszitters of kinderen die vastlopen in het onderwijsstelsel. Ik denk dat er ook veel kinderen zijn die er juist baat bij hebben om te leren zich aan te passen omdat het voor hen ook van levensbelang is om erbij te horen, en om juist structuur aangeboden te krijgen in plaats van vrijheid: voorspelbaarheid en stap-voor-stap instructies, weten wat ze moeten doen.

Dat neemt niet weg dat het boek interessant kan zijn om te lezen, ook als je het niet helemaal eens bent!